Χθες βράδυ στο Cinobo Όπερα είδα το νέο ντοκιμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου (Στυλιανός Κούλογλου), “Γεννημένος Δυο Φορές”. Πρόκειται για ένα πραγματικά εξαιρετικό έργο, με τη μαγευτική μουσική του Παναγιώτη Καλαντζόπουλου (Panagiotis Kalantzopoulos) και μια εξαιρετικά προσεγμένη παραγωγή στον ήχο και το μοντάζ.

Είναι μια βαθιά στοχαστική ταινία για τη συλλογική μνήμη, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια αλλά και τη συγχώρεση — μια συγχώρεση που αποτυπώνεται συγκλονιστικά μέσα από τη μετέπειτα φιλία του με τον γιο ενός Ναζί και δοσίλογου.

Ένας άνθρωπος γεμάτος αγάπη για τη ζωή, που διηγείται την εμπειρία του σε σχολικά παιδιά, υπενθυμίζοντας σε όλους μας, μικρούς και μεγάλους, την ουσιαστική σημασία της αλληλεγγύης σε αυτούς τους σκοτεινούς καιρούς.

Μακάρι να τη δουν και οι Ευρωπαίοι ηγέτες που μας κυβερνούν. Αυτοί που σήμερα επιλέγουν να κλείνουν τα μάτια —όταν δεν στηρίζουν έμπρακτα— απέναντι στις σύγχρονες γενοκτονίες, την άνοδο του ρατσισμού και τη διολίσθηση των αξιών της εποχής μας.